เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 156 ท่านแม่ของข้าคือคนตระกูลหลิน
เจินจวินตันเสียที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดก็รีบประสานมือคารวะ จากนั้นจึงเดินตามออกมาเงียบ ๆ
วันนี้ นางได้รับความสะเทือนใจมากที่สุด
แรกเริ่มเดิมที ยามที่เจ้าสำนักกับซ่งจิ่นซิ่วร่วมมือกันเล่นละครตบตาเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์ นางรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นึกเสียใจที่เดินตามคนทั้งสองเข้ามา
นางกลัวเหลือเกินว่าหากประเดี๋ยวยัยหนูนี่หลอมโอสถออกมาไม่ได้ พวกเขาทั้งสามคนจะถูกคนขับไล่ทุบตีออกมาหรือไม่
ทว่าเวลานี้นางก็ไม่อาจหักหน้าเจ้าสำนักได้เช่นกัน
ทำได้เพียงก้มหน้า ลดทอนการมีตัวตนของตนเองลงเงียบ ๆ
ตอนนั้น ยิ่งฝ่ายตรงข้ามมอบของล้ำค่าออกมามากเท่าใด ในใจนางก็ยิ่งหวาดหวั่นไม่มั่นคงมากขึ้นเท่านั้น
ภายหลัง เมื่อเห็นซ่งจิ่นซิ่วหลอมโอสถออกมาได้อีกครั้งจริง ๆ สองตาของนางก็พลันเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาอีกครา