ตอนที่ 122 พุทธพฤกษาเจี้ยนมู่เก้าสิบเก้า

ตอนที่ 122 พุทธพฤกษาเจี้ยนมู่เก้าสิบเก้า

จวินจวินหนูค้นทรัพย์ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของจูเป่ยเฉิน ดวงตาคู่เล็กกลอกกลิ้งไปมา กำลังมองหาร่างของหลู่หยุนเช่อ

ทันใดนั้น เส้นผมสีเขียวบนศีรษะของซ่งจิ่นซิ่วก็ขยับไหว ภายในมิติ จมูกของเป่าหยาสูดดมฟุดฟิด เอ่ยขึ้นอย่างคลางแคลงใจ “เอ๊ะ เหตุใดบนร่างของศิษย์พี่รองถึงมีกลิ่นอายของเถาวัลย์มายามารได้เล่า”

ซ่งจิ่นซิ่วพลางตรวจดูวัสดุหลอมโอสถพลางอธิบาย “ศิษย์พี่รองมีเถาวัลย์มายามารอยู่ต้นหนึ่งจริง ๆ เป็นผู้อาวุโสท่านหนึ่งมอบให้ศิษย์พี่รองน่ะ ทำไมรึ เส้นผมของเจ้ายังดมกลิ่นได้ด้วยหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เส้นผมก็คือประสาทสัมผัสของเป่าหยา สามารถฟัง สามารถดู และสามารถดมกลิ่นได้ด้วย”

เป่าหยาเอ่ยพลางสะบัดเส้นผมไปมา แล้วกล่าวอีกว่า “เถาวัลย์มายามารคือพฤกษาศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามาร หรือว่าผู้อาวุโสของท่านผู้นั้นจะเป็นคนของตำหนักมาร”

ซ่งจิ่นซิ่วชะงักไป “ตำหนักมารรึ”