ตอนที่ 113 กรรมชาติก่อนวาสนาชาตินี้

ตอนที่ 113 กรรมชาติก่อนวาสนาชาตินี้

โม่จิ่วอวี่รู้สึกว่าตนเองถูกทอดทิ้งเสียแล้ว

ซ้ำยังเป็นประเภทที่ถูกผู้คนทั้งหมดทอดทิ้งอีกด้วย

เขาโมโหจนไม่มองซ่งจิ่นซิ่ว พลิกกายไปกวาดตามองชายแก่ท่าทางเหมือนบัณฑิตเบื้องหน้าผู้นี้ พลางคาดเดาว่าคนที่ทอดทิ้งตนเองผู้นี้คือใครกัน

จะเป็นจูเป่ยเฉินที่ชวนให้ผู้คนเกลียดชังผู้นั้นหรือไม่

เขาหวังให้เป็นเช่นนั้น

อย่างน้อยที่สุดคนผู้นี้บนใบหน้าก็มีรอยแผลเป็น นี่นับว่าเสียโฉมแล้ว การทำให้จูเป่ยเฉินที่อายุอานามป่านนี้ยังทำตัวเย้ายวนหลงตัวเองแสดงความจงรักภักดีต้องเสียโฉม เขาย่อมยินดียิ่งนัก

ทว่าพอมองดูตะเกียบเล่มนั้นที่ปักอยู่บนศีรษะของเขา จิตใต้สำนึกก็ปฏิเสธทันควัน ต่อให้จูเป่ยเฉินจะกลับชาติมาเกิด ก็ไม่มีทางหาตะเกียบสักเล่มมามวยผมหรอก