ตอนที่ 103 ภรรยา

ตอนที่ 103 ภรรยา

เมื่อได้ยินเจ้ายัยหนูน้อยเอ่ยเรียกตนว่า “บรรพชนอาจารย์อา” คำก็บรรพชนอาจารย์อาสองคำก็บรรพชนอาจารย์อา ชายเสื้อของโม่จิ่วอวี่ก็พลิ้วไหว อารมณ์ดียิ่งนัก

เขาอดไม่ได้ที่จะสะบัดแขนเสื้ออย่างนึกแกล้ง ยามมองดูซ่งจิ่นซิ่วที่อยู่ในแขนเสื้อกระดอนไปมาคล้ายกำลังกระโดดอยู่บนแทรมโพลีน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเล็กน้อย

หวนนึกถึงชาติที่แล้ว ชัดเจนว่าเป็นภาพลักษณ์ดรุณีน้อยที่สดใสมีชีวิตชีวาถึงเพียงนี้ ทว่ากลับต้องวางท่าเคร่งขรึมเป็นจักรพรรดิอยู่ชั่วชีวิตหนึ่ง

ยามนึกถึงคราที่เป็นสามีภรรยากัน จากคู่ชีวิตวัยเยาว์จนกระทั่งเหลือเพียงตนเองที่ผมขาวโพลน

นั่นสินะ มีเพียงตนเองที่แก่ชรา

ในยามที่ตนเองแก่ชราจนเดินเหินงกเงัน ยัยหนูก็ยังคงงดงามจับใจถึงเพียงนั้น เพราะนางเป็นผู้บำเพ็ญ อายุของนางจึงคล้ายกับหยุดเวลาเอาไว้