ตอนที่ 100 ช่วยเหลือ

ตอนที่ 100 ช่วยเหลือ

ซ่งจิ่นซิ่วควบคุมกระสวยทะลวงเมฆลอยค้างอยู่กลางเวหา นางทอดสายตามองโม่จิ่วอวี่ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยความระแวดระวัง

บุรุษผู้นี้ ยามไม่มองเขาราวกับไม่อาจสัมผัสถึงการคงอยู่ของเขาได้ ทว่าเพียงแค่ได้มอง มโนจิตกลับสั่นสะท้านไหวระริกอย่างมิอาจควบคุม

โดยเฉพาะเนตรสีม่วงคู่ที่ทอประกายม่วงเข้มข้นดั่งหมึกคู่นั้น ถึงกับทำให้นางหวนนึกถึงเนตรเทพมารในตำนาน

ได้ยินว่า เทพมารกำเนิดมาพร้อมเนตรสีม่วง ยิ่งตบะลึกล้ำ ระดับยิ่งสูงส่ง สีม่วงก็ยิ่งเข้มข้น

โม่จิ่วอวี่ก็มองมาเช่นกัน เส้นผมดำขลับพลิ้วไหวแม้ไร้สายลม แววตาล้ำลึกจนสุดจะหยั่งถึง

“ตุ้บ”

และเพียงแค่เส้นผมที่พลิ้วไหวนี้เอง เด็กชายก็มิอาจทานทนได้อีกต่อไป ก้นกระแทกลงนั่งกับพื้น

ซ่งจิ่นซิ่วจึงค่อยได้สติ นางปรายตามองเด็กน้อยแวบหนึ่ง จากนั้นจึงประสานมือคารวะโม่จิ่วอวี่แล้วหมุนกายจากไป