กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 47 ขุนเขาท้องทะเลหลั่งน้ำตา
เจินจวินชิงเสวียนพลันคอยระแวดระวังเจินจวินตันเสีย ทำให้นางพยายามจะขัดจังหวะหินบันทึกภาพอยู่หลายคราแต่ก็ไม่สำเร็จ
เจินจวินตันเสียย่อมรู้นิสัยสันดานของลูกศิษย์ตัวน้อยดี แต่เจินจวินชิงเสวียนปกป้องไว้อย่างแน่นหนา อีกทั้งยังมีผู้คนจับจ้องมองดูอยู่มากถึงเพียงนี้ นางจึงทำได้เพียงนั่งหน้าดำทะมึนอยู่ตรงนั้น
เป็นดังคาด ทุกคนดูไปดูมาก็เริ่มส่งเสียง “โอ้” “อ้า” “โอ้โห” “อื้อหือ” ดังระงมขึ้นมา
“ที่แท้ในโลกหล้ายังมีคนพรรค์นี้อยู่อีกหรือ นางทำได้อย่างไรกันที่ยิ้มแย้มรักใคร่ฉันพี่น้องแต่ลับหลังกลับลงมืออย่างเหี้ยมเกรียม”
“ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็นคนที่วาจากับการกระทำย้อนแย้งกัน ปากพูดอย่างทำอีกอย่างเช่นนี้เป็นครั้งแรก ช่างเปิดหูเปิดตายิ่งนัก”
“เฮ้อ ได้เห็นศิษย์น้องหญิงซ่งผู้นี้แล้ว ข้าไม่กล้าเชื่อเรื่องความรักใคร่ฉันพี่น้องอีกต่อไปเลย”
“นั่นสิ มีพี่สาวเช่นนี้อยู่ข้างกาย ก็ไม่รู้ว่าน้องสาวรอดชีวิตมาได้อย่างไรกัน”