ตอนที่ 30 อิจฉาริษยาจนแทบบ้า

ตอนที่ 30 อิจฉาริษยาจนแทบบ้า

พลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ เจินจวินชิงเสวียนจึงตะโกนไล่หลังจูเป่ยเฉินว่า

“เจ้าพาเสี่ยวลิ่วไปเลือกเรือนพักสักแห่งให้อยู่ตัวเสียก่อน จากนั้นค่อยไปรายงานตัวกับสำนัก อะไรที่ควรไปรับก็ไปรับมา”

แต่ก่อนเขาไม่เคยเห็นของพรรค์นั้นที่สำนักแจกจ่ายอยู่ในสายตา ทว่าต่อไปภายหน้า หินวิญญาณที่สำนักมอบให้ไม่อาจปล่อยให้ตกหล่นแม้แต่ก้อนเดียว ใครใช้ให้ที่บ้านมีเทาเที่ยอย่างเสี่ยวลิ่วเพิ่มมาอีกคนกันเล่า

เฮ้อ! ถึงขาตั๊กแตนจะเล็กเพียงใด มันก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี!

เจินเหรินชิงเสวียนจินตนาการภาพตนเองสวมชุดขอทานออกไปเดินขอข้าวตามถนนได้แล้ว

เจินจวินชิงเสวียนพลันนึกเสียใจที่ตนเองใจอ่อน รับตัวหายนะเช่นนี้เข้ามา

“ขอรับ”

จูเป่ยเฉินพาซ่งจิ่นซิ่วตรงไปยังที่พักของตนทันที