กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 173 แล้วแก้วฝ้าบานใหญ่ขนาดนั้นล่ะ
ภาพทุกคนโบกมืออยู่บนเรือแจวค่อย ๆ ซีดจางและเลือนหายไป หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท
วินาทีถัดมา จุดแสงดาวระยิบระยับก็กลับมาควบแน่นอีกครั้ง ก่อร่างเป็นถ้อยคำบรรยายทีละประโยค
“ไม่มีงานเลี้ยงใดในใต้หล้าที่ไม่เลิกรา”
“บางทีเมื่อเด็ก ๆ เติบโตขึ้น พวกเขาอาจเลือนลืมความทรงจำเหล่านี้ไป แต่ไม่เป็นไร ชีวิตก็เป็นเช่นนี้”
“เพื่อนที่สามารถอยู่เคียงข้างกันได้ยาวนานย่อมล้ำค่า แต่ก็อย่าลืมพวกเขาที่เคยอยู่เคียงข้างกันในแต่ละช่วงชีวิต”
“ครั้งนี้คงต้องบอกลากันจริง ๆ แล้ว”