กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 153 ทหารมาใช้แม่ทัพรับ น้ำมาใช้ดินกั้น
ช่วงบ่ายใกล้หกโมงเย็น
ท้องฟ้าเหนือเมืองจิงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินคราม
รถเบนท์ลีย์สีดำวาวคันหนึ่งกำลังแล่นอยู่บนถนนจากกลุ่มบริษัทตระกูลเจียงกลับไปยังคฤหาสน์จื่ออวี้
สวี่หว่านฉือกับเจียงอวิ๋นยวี่กำลัง “เลิกงาน” กลับบ้านด้วยกัน
ด้วยหลักการ “เธอไม่พูด ฉันไม่พูด ถือว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้น” สวี่หว่านฉือจึงพยายามทำตัวให้เหมือนปกติ
เพียงแต่สายตาของเธอมองไปข้างหน้า มองไปทางขวา มองขึ้นบน มองลงล่าง แต่ไม่ยอมมองไปทางซ้าย
เธอไม่กล้ามอง
เพราะถ้ามองเมื่อไร สายตาก็จะเลื่อนต่ำลงอย่างไม่มีเหตุผล น่ากลัวเกินไปแล้ว
ระหว่างรอสัญญาณไฟ เจียงอวิ๋นยวี่จับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ก่อนหันหน้าไปมองทางเบาะข้างคนขับ