กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 264 ตาเฒ่าตาบอดมิได้บอด ชายชราผู้นี้ซ่อนลึกยิ่งนัก
ลมบนเนินหินระเกะระกะพัดจนเศษหินเสียดสีกันส่งเสียงกรอบแกรบ
เฉินจิ้นมองกลิ่นอายที่ค่อย ๆ กระจายออกมาจากร่างของตาเฒ่าตาบอด เปลือกตากระตุกครั้งหนึ่ง กลิ่นอายนั้นหนาแน่นราวกับห้วงเหว แม้ยังเทียบไม่ได้กับระดับไร้ลักษณ์ระยะสูงสุดในยามนี้ของเขา แต่ก็กดอยู่บนธรณีประตูของระดับไร้ลักษณ์ระยะปลายอย่างมั่นคง
ผู้สวมเสื้อคลุมดำเห็นได้ชัดว่าก็รู้สึกถึงความผิดปกติ มีดสั้นในมือเขาสั่นสะท้านครั้งหนึ่ง “เจ้าไอ้ตาเฒ่าตาบอดเล่นอะไรของเจ้า! คุกเข่าอยู่เฉย ๆ เสีย เดี๋ยวข้าจะ…”
ยังไม่ทันพูดจบ ตาเฒ่าตาบอดก็เคลื่อนไหว