กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 สู่ก้นหุบเหว เฒ่าผู้นี้มีฝีมือไม่เบา
คลำทางตามอักขระค่ายกลที่ถูกดัดแปลงมุ่งหน้าสู่ก้นห้วงเหว ความเข้มข้นของปราณสังหารพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่ง เฉินเสวียนเพิ่มความหนาของม่านแสงอักขระค่ายกลดินแดนบรรพชนขึ้นอีกชั้น ใบหน้าของหลิ่วปู้จุ้ยเริ่มซีดขาวไปบ้างแล้ว รอยแผลเป็นเก่าบนแขนทั้งสองข้างทอประกายสีแดงคล้ำผิดปกติ ทว่าเขายังคงกัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักคำ ชายชราชุดคลุมเทาผู้อาวุโสอู๋กลับสุขุมมั่นคงยิ่งนัก เขาล้วงถุงผ้าผืนเล็กสีหม่นออกมาจากอกเสื้อ หยิบผงสีเทาดำขึ้นมาหยิบมือหนึ่งแล้วโปรยไปรอบกาย ครั้นปราณสังหารสัมผัสถูกผงนั้นก็สลายตัวไปในทันที ช่างได้ผลดียิ่งกว่าม่านแสงของเฉินเสวียนเสียอีก
“ผงของท่านนี่คือสิ่งใดกัน” เฉินจิ้นเอ่ยถาม