เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 เข้าสู่เมืองวั่งเป่ย การกลั่นแกล้งของสุนัขเฝ้าประตู
เมืองวั่งเป่ยห่างจากสำนักชิงอวิ๋นร้อยลี้ เป็นแหล่งรวมผู้บำเพ็ญอิสระใหญ่ที่สุดในรัศมีพันลี้
เฉินจิ้นเดินเต็มหนึ่งวันหนึ่งคืน
กายสังขารระดับชำระกระดูกระยะสมบูรณ์ทำให้เขาแม้ไม่หลับไม่นอนก็แทบไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ตลอดทางเขาลอบสำรวจพลังในปัจจุบันของตน หมัดเดียวบดหินก้อนใหญ่ เท้าเดียวหักรากไม้ วิ่งเต็มกำลังยังถึงขั้นทิ้งร่างเงาไว้ได้
แต่เฉินจิ้นรู้ชัด นี่เป็นเพียงกายเนื้อที่ระบบบังคับให้ถึงระยะสมบูรณ์ ไม่มีปราณแท้ หากพบยอดฝีมือระดับควบแน่นดวงจิตระยะกลางตัวจริง ก็ยังต้องหนี
เมื่อตะวันคล้อยไปทางทิศตะวันตก กำแพงเมืองสีดำมืดของเมืองวั่งเป่ยก็ปรากฏในสายตา
หน้าประตูเมืองผู้คนแน่นขนัด ผู้บำเพ็ญอิสระที่แบกดาบและกระบี่ คาราวานลำเลียงสินค้า และผู้ลี้ภัยในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ต่อแถวยาวเหยียดเป็นมังกร
“หยุด! เอาหนังสือผ่านทางออกมา! ค่าผ่านประตูเมืองสิบหินวิญญาณระดับต่ำ!”