กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 232 หลานเอ๋อร์ไม่มีพ่อจะร้องไห้
เผ่าตี๋มิได้มีเพียงเหมืองทองแดงเท่านั้น ยังมีเหมืองเหล็กด้วย เพียงแต่เหมืองเหล็กเล็กกว่าเล็กน้อย เหมืองทองแดงต่างหากคือสิ่งที่ทำให้คนในเผ่ามีที่ยืนในเมืองชายแดนได้อย่างแท้จริง
เหตุใดลูกสะใภ้สาวงามจึงไปหมายตาเหมืองทองแดงของผู้อื่นเล่า
สตรีทั้งหลายมิควรชอบเพียงดอกไม้ใบหญ้ากับเครื่องประดับทองคำเงินหรือ
วอฮาหนีเพียงดูหยาบกระด้างเท่านั้น สมองมิได้โง่เขลายิ่งนัก
“เรื่องนี้ ข้าจะไปถามให้ ลูกสะใภ้เอ๋ย เจ้าก็รู้ เผ่าตี๋นี้มิอาจดูแคลนได้เลย พวกมันดุร้ายนัก เมื่อสิบกว่าปีก่อนยังกินคนเสียด้วย”
เฟ่ยเฟิ่งหลิงก้มหน้า ดูราวกับหวาดกลัวยิ่งนัก แต่ไม่ว่าจะทำท่าหวาดกลัวเพียงใด ก็ไม่เห็นนางเอ่ยคำว่าไม่เอาเหมืองทองแดงออกมา