ตอนที่ 206 เห็นแล้วไม่สบายใจนัก

ตอนที่ 206 เห็นแล้วไม่สบายใจนัก

ยังดีที่สิบวันให้หลัง ฝนก็หยุด ในที่สุดก็สามารถดึงม่านรถขึ้นดูข้างนอกได้แล้ว

ซูเยวี่ยหยาหมอบอยู่ที่หน้าต่าง บนใบหน้ายังคลุมผ้าคลุมหน้าไว้

ตนเองเป็นสตรีในเรือน อีกทั้งนี่ก็อยู่บนทางหลวง ต่อให้ไม่มีคนร้าย ใบหน้าของตนเองก็ไม่ใช่ใคร ๆ จะดูได้ตามอำเภอใจ

ในข้อนี้ ซูเยวี่ยหยาพอใจนัก นางไม่มีความคิดเรื่องทุกคนเท่าเทียมกันนั้น มายังที่แห่งนี้หลายวันแล้ว ความคิดแปลก ๆ ที่ไม่มีที่มาที่ไปเช่นนั้นก็หายไปนานแล้ว

ตนเองก็ไม่ได้ข่มเหงราษฎร แต่ต้องเคารพหน้าที่การงานของทุกคน

เสื้อผ้าของตนเองมีกลิ่นอับชื้นแรงนัก ได้ยินว่าต้องไปพักที่เมืองเล็กข้างหน้าหนึ่งวัน ทั้งคนและม้าต้องพักหนึ่งวัน