กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 185 ไม่อยากกินอีกแม้แต่คำเดียว
ป้าซ่งไปขอขมาต่อเถ้าแก่ร้านลูกชิ้นปลาด้วยตนเอง วันนั้นเสียงเอะอะดังเกินไป นางเกือบจะทุบร้านลูกชิ้นปลาของเขาเสียให้ได้...
“อีกสักครู่คณะกายกรรมที่ข้าจ้างไว้ก็จะมา นี่คือของขอขมาต่อเถ้าแก่ ลูกชิ้นปลาของพวกเจ้าน่ะอร่อย แถมยังส่งลูกให้อีก ลูกสะใภ้ของข้าไม่ได้ถูกพิษหรอก นางตั้งครรภ์ต่างหาก”
เถ้าแก่ร้านลูกชิ้นปลารู้สึกทั้งขำทั้งร้องไห้ ตอนนั้นเขาเองก็ตกใจจนสติแทบหลุด ร้านที่เปิดมาตั้งสามชั่วอายุคน เหตุใดจึงมีคนกินแล้วตายไปได้เล่า?
ในชั่วพริบตา เขานึกถึงทุกคนที่มีเรื่องบาดหมางกับตน รวมถึงพี่ลูกน้องชายที่เคยแย่งลูกอมตอนเด็กด้วย หรือว่าพวกเขาในที่สุดก็ลงมือกับตนแล้ว?
ความอิจฉาริษยานี่เองที่ฆ่าคนได้!