ตอนที่ 173 น้ำซุปเดิมช่วยย่อยอาหารเดิม

ตอนที่ 173 น้ำซุปเดิมช่วยย่อยอาหารเดิม

เมืองชายแดนไม่ใหญ่ อืม ตัวเมืองไม่ใหญ่ คนเบียดเสียดกัน มีกลิ่นเหงื่อเหม็นสาบ

ซูป๋อลวี่จูงลาตัวหนึ่งเข้ามาในลานบ้าน

ลานบ้านเล็กนัก ข้างหน้าคือหน้าร้าน ข้างในมีสามห้อง ห้องครัวหนึ่งห้อง ไม่มีลานหลัง มีเพียงห้องข้างเล็ก ๆ ห้องหนึ่งที่ทำเป็นห้องถ่ายทุกข์

แม่หนูอัปลักษณ์มีอวี้เอ๋อร์อยู่บนหลัง อวี้เอ๋อร์เห็นซูป๋อลวี่เข้ามาในเรือน

“พ่อ!”

ซูป๋อลวี่เหลือบมองคราหนึ่งไม่ตอบรับ ตอนมาเมืองชายแดน การทำทะเบียนราษฎรยุ่งยากนัก จึงเขียนลงไปตามสะดวกว่าเป็นบุตรีของตนเอง

หากจะบอกว่าเป็นคนรับใช้หรือว่าซื้อมาก็จะไปหาสัญญาขายตัวที่ไหนมาให้ครบ