กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 161 ชอบตัวเอง เจ้าไม่เสียเปรียบหรอก
ตอนฟ้าเพิ่งสว่าง ซูเยวี่ยหยาปวดท้องจะคลอด มองดวงตะวันค่อย ๆ เคลื่อนมาถึงกลางศีรษะ
“ทำไมยังไม่มีวี่แววเลย!”
ฮูหยินหูร้อนใจเล็กน้อย เวลานานแล้ว คนเป็นแม่ต้องทรมานมากเลย
นางกินขนมไม่ลงแล้ว ลุกขึ้น แล้วนั่งลง นั่งได้สักครู่ ก็ลุกขึ้นอีก
ตนเองไม่ได้เข้าห้องคลอด ตัวใหญ่เกินไป เข้าไปก็เกะกะวุ่นวาย
นางเพียงอยู่ในลานบ้าน ฟังเสียงร้องดังเป็นระยะ ๆ จากข้างใน เสียงซูเยวี่ยหยาตะเบ็งเสียงด่าต้นตระกูลของตระกูลเซียวแปดร้อยชั่วอายุคน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้เลย
“ข้าว่า ต่อไปถ้ามีเด็กอีก ท่านบรรพชนก่อตั้งของบ้านเราก็คงหนีไม่พ้นถูกด่าคราวนี้”