ตอนที่ 82 อย่าหวังว่าจะมีใครไปได้สักคน

ตอนที่ 82 อย่าหวังว่าจะมีใครไปได้สักคน

ข้าก็ว่าแล้วเชียว การซื้อที่ดินน่ะ มิใช่สิ่งที่คนอย่างพวกเราจะซื้อหาได้

ฝานฮวามองสีหน้าห่อเหี่ยวของซูเยวี่ยหยาแล้วรู้สึกขบขันยิ่งนัก

“ตั้งแต่เล็กเจ้ายังไม่เคยไปหมู่บ้านเลย วันนี้นับว่าทำได้ดีมากแล้ว”

ซูเยวี่ยหยาได้แต่พยักหน้า นี่เป็นความจริงอย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงชาตินี้ แม้แต่ชาติที่แล้วนางก็ยังไม่เคยไปหมู่บ้าน การทัศนศึกษาฤดูใบไม้ผลิเพียงครั้งเดียวตอนประถม ก็แค่พากันไปทำอาหารกลางแจ้งที่รีสอร์ตเท่านั้น

“ข้าเองก็ไม่ได้คิดว่าตนจะเข้าใจงานไร่นาหรอก แต่มีที่ดินตั้งห้าสิบหมู่ อย่างไรก็ต้องไปดูสักหน่อยกระมัง จะให้เอาแต่นั่งโง่ ๆ อยู่บ้านเก็บค่าเช่านาหรือ”

ฝานฮวาตบมือเบา ๆ