เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากได้นอนหลับเต็มอิ่มที่บ้าน ลู่เฉินเยว่ก็เดินทางไปบริษัทในช่วงบ่าย ส่วนถังหว่านหนิงอยู่บ้านคอยเล่นเป็นเพื่อนเล่อเป่ากับอวี้มู่เฉิน
เรื่องอาการของอวี้มู่เฉินนั้น ลู่เจี้ยนกั๋วเคยเล่าให้พวกเขาฟังแล้ว ถังหว่านหนิงจึงยิ่งรู้สึกเอ็นดูและสงสารเด็กคนนี้มากขึ้นไปอีก
ตอนรับประทานอาหารกลางวัน เธออาสาป้อนข้าวให้เขา แม้ว่าอวี้มู่เฉินจะแสดงท่าทางบอกว่าเขาทานเองได้ก็ตาม
"มู่เฉิน วันนี้หนูกับเล่อเป่ามาแข่งกันดีไหมลูก ดูสิ คุณพ่อของเล่อเป่าป้อนข้าวเล่อเป่า ส่วนน้าป้อนข้าวหนู พวกเรามาแข่งกันดูว่าใครจะทานได้เก่งที่สุด"
เด็กที่ขาดความรักจากแม่ตั้งแต่เล็กมักจะมีความรู้สึกอ่อนไหวเป็นพิเศษ เธอจึงทำได้เพียงหาข้ออ้างเพื่อทำดีกับเขา เพราะเธอสังเกตเห็นว่าเด็กคนนี้คีบกับข้าวทานเองไม่เป็นเลย พอใช้ตะเกียบกลางคีบกับข้าวให้ พอเขาทานหมดก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวเปล่าต่อโดยไม่ส่งเสียงอะไรสักคำ