เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันนี้เล่อเป่าดูโทรทัศน์มากเกินไปหน่อย จนเริ่มกะพริบตาถี่ขึ้นเรื่อยๆ ถังหว่านหนิงจึงจูงมือเธอออกไปเดินชมต้นไม้ใบหญ้าในสวนด้านนอก เพื่อช่วยผ่อนคลายสายตา
"เป่าเปา คราวหน้าดูทีวีเยอะขนาดนี้ไม่ได้แล้วนะลูก ดูมากไปเดี๋ยวสายตาจะเสียเอานะคะ"
ถังหว่านหนิงจูงเล่อเป่า พลางเดินบอกเหตุผลให้ลูกฟังไปตลอดทาง
เล่อเป่าที่ได้ออกมาข้างนอกรู้สึกร่าเริงราวกับกระต่ายที่ได้วิ่งเล่นในทุ่งกว้าง เธออยู่ไม่นิ่งเลยแม้แต่น้อย พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของแม่ เพราะอยากจะมุ่งหน้าเข้าไปสำรวจดงดอกไม้
ถังหว่านหนิงไม่ได้ห้ามปรามลูกจนเกินไป เพียงแต่ยืนดูอยู่ไม่ไกล พลางยกหูโทรศัพท์คุยกับเพื่อนสนิทอย่างหลินจือเซี่ย
"เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ ตอนนี้ฉันเองก็ยังสับสนอยู่เหมือนกัน"
"ถังหว่านหนิง เธอนี่สุดยอดไปเลยนะ ยังจะมามัวสับสนอะไรอีกล่ะ นั่นลู่เฉินเยว่เชียวนะ ฟังเพื่อนคนนี้ให้ดี รีบคว้าโอกาสไว้เลย"