เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ถังหว่านหนิงตื่นขึ้นมา เธอเอื้อมมือไปลูบข้างกายตามสัญชาตญาณ
"เล่อเป่า!"
เมื่อคลำไม่พบใคร ถังหว่านหนิงก็ผุดลุกขึ้นนั่งในทันที โดยไม่ทันได้สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว เธอก็รีบเปิดประตูออกไปตะโกนเรียกหาเล่อเป่า
"แม่ หนูอยู่นี่"
เล่อเป่าที่กำลังนั่งอยู่บนตักของคุณปู่และเพลิดเพลินกับการที่คุณปู่คอยป้อนข้าวป้อนน้ำ พอได้ยินเสียงแม่เรียก ก็โบกมือน้อยๆ ให้ถังหว่านหนิงที่อยู่ชั้นบนอย่างดีใจ
"หว่านหนิงตื่นแล้วเหรอ ลงมากินมื้อเช้าสิ เล่อเป่าเริ่มกินแล้วล่ะ"
ลู่เจี้ยนกั๋วเห็นถังหว่านหนิงผมเผ้ากระเซิงและยังมีท่าทางตกใจไม่หาย จึงรีบส่งเสียงบอก
"ค่ะ เดี๋ยวฉันขอจัดการตัวเองสักครู่แล้วจะรีบลงไปนะคะ"
เมื่อมองเห็นคนที่นั่งอยู่ชั้นล่าง ถังหว่านหนิงถึงเพิ่งได้สติว่า ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอกับเล่อเป่า