กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากสองแม่ลูกตระกูลถังถูกพาตัวออกไปแล้ว ถังหว่านหนิงก็รีบดึงเล่อเป่าเข้ามากอดปลอบในอ้อมอก
ใบหน้าของเจ้าตัวเล็กบวมเป่งขึ้นมา ผิวพรรณของเด็กเล็กนั้นบอบบาง เล็บของถังหว่านโหรวทั้งยาวและลงแรงเต็มที่ เวลานี้เล่อเป่าจึงร้องไห้จนแทบจะขาดใจ
"เด็กดี ไม่ร้องนะลูก ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง แม่ปกป้องเล่อเป่าได้ไม่ดีพอ"
ถังหว่านหนิงเอ่ยปลอบประโลมเล่อเป่าไม่หยุดด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น เป็นความผิดของเธอเองที่ทำให้เล่อเป่าต้องเจ็บตัวถึงเพียงนี้
ลู่เฉินเยว่มองดูทั้งสองคนที่กอดกันร้องไห้ ในนามแล้วพวกเธอคือสองคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา แต่กลับต้องมาเจ็บตัวต่อหน้าต่อตา ในใจของเขารู้สึกขมขื่นไม่เป็นสุขอย่างยิ่ง
"ไปตระกูลลู่เถอะ หมอกำลังรออยู่แล้ว"