กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 604 เจ้าทึ่มน้อย เอาไหม ถ้าเอา ตามฉันกลับห้อง
เขาถึงขั้นมองไม่ออกว่าบุรุษอาภรณ์ครามใช้กระบวนท่าอะไร รู้สึกเพียงฟ้าดินพลันเงียบสงัดลงในพริบตา เวลาหยุดนิ่งราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง กระทั่งหัวใจที่เต้นระรัวของตนยังแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกลองอันไกลโพ้นและเลือนราง
บางทีนี่อาจเป็นขีดสุดที่แท้จริงของขอบเขตไร้ขอบเขต กระทั่งมโนทัศน์แห่ง “ข้า” ยังมิทันผุดขึ้นมา ก็ร่วงหล่นสู่อาภรณ์เยื่อหุ้มครรภ์แห่งฟ้าบุพกาลเสียแล้ว ทว่าในยามที่จิตสำนึกจวนเจียนจะจมดิ่งสู่สุญตา
แม้แต่ศิษย์ในนามคนหนึ่งยังสามารถบรรลุถึงขีดสุดของขอบเขตไร้ขอบเขตได้ เช่นนั้นร่างแท้จริงของเทพโบราณไท่ชูเล่า จักต้องอยู่เหนือมิติที่มิอาจพรรณนาเพียงใด