เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 500 เฉินจิ่งเหยียนจนด้วยคำพูด
เฉินจิ่งเหยียนมองดูท่าทางปากไม่ตรงกับใจและภายนอกดูดุดันแต่ภายในอ่อนยวบของนางแล้ว กลับอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมา
เขาตัดสินใจนั่งลงบนขอบเตียง ไม่ได้กดดันรุกไล่นางต่ออีก เพียงเอามือท้าวคางแล้วอมยิ้มมองนาง “ได้ ๆ ๆ ฟังประมุขตำหนักเหมันต์ทั้งหมด ฉันไม่ไปแล้ว แค่นี้พอไหม ตอนกลางคืนในลานเรือนนี้ลมแรง ทั้งยังมืด สายลับที่พวกผู้อาวุโสทั้งสิบส่งมาอาจจะกำลังแอบมองอยู่ที่มุมกำแพงก็ได้ ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่ พอดีช่วยบังให้เธอสักหน่อย จะได้ไม่รบกวนความบริสุทธิ์ของประมุขตำหนักเหมันต์”
เหลิ่งปิงหานกัดริมฝีปาก สายตามองเขาด้วยความซับซ้อนอยู่นาน ในที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่อีก
นางหมุนตัวเงียบ ๆ หันหลังให้เขา กลับไปนั่งลงหน้ากระจกทองแดงอีกครั้ง ยกหัตถ์หยกขึ้นมาสางเส้นผมยาวสลวยดั่งน้ำตกเส้นนั้นอย่างช้า ๆ