Chapter 0474

ตอนที่ 474 นี่คือเครื่องหมายชี้ทางที่อาจารย์รุ่นก่อนแห่งอารามไท่ชูทิ้งไว้

หลังจากเฉินจิ่งเหยียนกล่าวประโยคนี้จบ ก็ไม่เอ่ยวาจาใดอีก เขาหมุนตัวก้าวเท้า มุ่งหน้าเดินไปยังทางเข้าแดนคืนสู่ความว่างที่มืดมิดดั่งน้ำหมึก ราวกับสามารถกลืนกินแสงสว่างและความหวังทั้งมวลได้อย่างแน่วแน่

ขณะที่เขาย่างก้าวแรกออกไป ทั่วทั้งร่างก็พลันเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าถึงขีดสุด ดุจแสงอรุณแรกที่ทะลวงผ่านราตรีกาลอันยาวนาน ส่องสว่างช่องทางมืดมิดที่เดิมทีลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้งในชั่วพริบตา ขับไล่ไอหมอกดำมืดที่เกาะกุมมานับพันปีให้มลายสิ้น

“พวกเราเข้าไปด้วยกัน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแต่หนักแน่นอย่างยิ่ง ทุกถ้อยคำก้องกังวานทรงพลัง “ไปดูกันว่าแท้จริงแล้วมันซ่อนลูกไม้อะไรไว้ และวางค่ายกลหมากกลแบบไหนเอาไว้กันแน่”