กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 465 ไอ้แก่ ส่องกระจกดูหน้าตาอัปลักษณ์ของตัวเองเสียบ้าง
ทั้งสามก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเล เงาร่างพลันจมหายไปในม่านหมอกชั่วร้ายที่ม้วนตัวซัดสาดไม่หยุดหย่อน ดั่งจะกลืนกินแสงสว่างทั้งมวลให้สูญสิ้น
ในชั่วพริบตานั้นเอง เบื้องล่างของห้วงอเวจีพลันแว่วเสียงหัวเราะชราแหบพร่าดังก้อง เสียงนั้นคล้ายระเบิดออกมาจากส่วนลึกที่สุดของเส้นชีพจรปฐมีโบราณกาล หอบเอาพลังวิญญาณหนาแน่นมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วสี่ทิศ สะเทือนจนเศษหินบนหน้าผาร่วงกราว ฝุ่นคลุ้งกระจาย แม้แต่อากาศยังสั่นไหวเบา ๆ ประหนึ่งฟ้าดินร่วมก้องกังวานตามไปด้วย
“เฉินจิ่งเหยียน นายมาจริง ๆ ด้วย ฉันรอแกอยู่ที่นี่ นานแสนนานเหลือเกิน... นานเสียจนกระทั่งไขกระดูกของห้วงอเวจีนี้ แทบจะถูกความยึดติดของฉันเคี่ยวกรำจนแห้งเหือดแล้ว”