กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 456 เธอยังคงเข้าใจฉันที่สุด และใส่ใจที่สุด
เฉินจิ่งเหยียนยกยิ้มมุมปาก ปิดประตูห้องพักลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกจากห้องพักอย่างช้า ๆ
สายลมยามเช้าเย็นยะเยือก พัดผ่านชายเสื้อ นำพากลิ่นอายอันสดชื่นปลอดโปร่งมาสายหนึ่ง
ทันทีที่เขาก้าวขึ้นสู่ขั้นบันไดแท่นศิลาเขียวของระเบียงทางเดิน สายตาก็ถูกดึงดูดไปยังร่างที่คุ้นตาเบื้องหน้าอย่างมิอาจห้ามใจ หลิงรั่วเสวี่ยกำลังยืนพิงราวระเบียงลวดลายแกะสลักชาดอย่างเงียบสงบ เรือนร่างชดช้อยสะโอดสะอง สีหน้าเรียบเฉยละมุนละไม ราวกับยืนรออยู่ที่นี่มาเนิ่นนานแล้ว