Chapter 0407

ตอนที่ 407 ฉู่ซิงหร่านขอมอบกายฝากชีวิต

เขาสัมผัสได้แล้วว่ากลิ่นอายอันไพศาลบนร่างของเฉินจิ่งเหยียนที่ไม่ใช่ของโลกนี้กำลังแผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบเชียบ ดุจทางช้างเผือกไหลเวียน ราวทะเลเมฆซัดสาด กลิ่นอายนั้นมิใช่ทั้งพลังวิญญาณและมิใช่ต้นกำเนิดเทพ หากแต่เป็นการสั่นสะเทือนของมิติที่เก่าแก่และเป็นต้นกำเนิดยิ่งกว่า ราวกับบานประตูที่ทอดสู่มิติกาลเวลาอันไร้ขอบเขตกำลังเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง

เฉินจิ่งเหยียนสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ประกายสีเงินสายหนึ่งลอยล่องออกจากปลายนิ้ว ดั่งหยาดน้ำค้างแก่นจันทรา ร่วงหล่นลงบนหว่างคิ้วของฉู่เฉิงจื้ออย่างแผ่วเบา แปรเปลี่ยนเป็นอักษรโบราณคำว่า “พิทักษ์” ทอประกายเจิดจ้า ลวดลายดั่งรอยจารึก แสงสว่างดุจคำสาบาน เจตจำนงหนักแน่นดั่งขุนเขาและยืนยาวดั่งสายน้ำ

อักษรนี้คือคำมั่นสัญญา และเป็นศิลาหลักเขตเช่นกัน