Chapter 0347

ตอนที่ 347 องค์ชายใหญ่เรียกพบ

หลิ่วอวิ๋นเยียนนั่งอยู่บนรถโดยไม่เอ่ยคำใดแม้แต่คำเดียว

สวี่จิ้งอวิ้นเห็นใบหน้าของหัวหน้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าเปิดปากพูด

เมื่อกลับมาถึงกลุ่มบริษัทหลิว หลิ่วอวิ๋นเยียนก็โยนกระเป๋าลงบนโต๊ะทำงาน และนั่งลงบนเก้าอี้เถ้าแก่ด้วยความโมโห

หัวใจของนางรู้สึกว่างเปล่า และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เฉินจิ่งเหยียนในตอนนี้สำหรับนางแล้วจะมีหรือไม่มีก็ได้ เขาอยากจะไปก็ไป ไม่สำคัญอะไรเลย

ทว่าเมื่อเฉินจิ่งเหยียนจากไปจริง ๆ นางถึงได้ตระหนักว่า ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มโง่เง่าอยู่เสมอนั้น กลับกลายเป็นตราประทับที่ลึกซึ้งที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของนางไปเสียแล้ว