กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 309 ต่อไปนี้ฉันคือราชัน
“เฮ้อ ความน่าเวทนาที่สุดของคุณก็คือการเพ้อฝันจะควบคุมทุกสิ่ง โดยไม่รู้เลยว่าด้านหลังมีดวงตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของคุณอยู่เสมอ”
หานฉีพูดจบ ชั่วพริบตาที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู แสงอรุณสาดเทลงมาราวกับน้ำตกสีทอง แทงทะลุจนเศษเสี้ยวดวงจิตของหลวนอวี๋กรีดร้องคร่ำครวญและแตกสลายไป
ประตูทองแดงปิดสนิทลงเสียงดังตู้มด้านหลัง สะเทือนจนสนิมโลหิตเก่าเก็บร่วงกราวเต็มพื้น
หานฉียกมือลูบรอยสีแดงอันร้อนผ่าวที่หน้าผาก ตะวันแรกตรงยอดเขาไกลโพ้นกำลังโผล่พ้นทะเลเมฆ ทอดเงาสะท้อนของนางให้ยาวและตรงอย่างยิ่ง ในที่สุดก็ไม่ต้องพึ่งพาอยู่ใต้เงาสะท้อนของใครอีกต่อไป
นางจ้องมองลายโลหิตคดเคี้ยวบนยันต์หยกสีแดงในฝ่ามือ ลวดลายนั้นกำลังเต้นตุบ ๆ ไปพร้อมกับตะวันแรกบนยอดเขา