เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
จ้าวไป๋อีที่เข้าใจจุดนี้ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ด้วยศักยภาพของนาย การได้เป็นปรมาจารย์ในอนาคตเป็นเพียงเรื่องของเวลา”
เขาหยุดไปไม่กี่วินาที มองไปยังที่อยู่ไม่ไกล แล้วกล่าวต่อ “เสี่ยวหมี่ ฝากไว้กับนายก่อนก็แล้วกัน
ฉันจะไปจัดการหมีดำตัวนั้น แล้วค่อยกลับมาหานาย”
“อือ ลุงวางใจได้ ผมจะดูแลเสี่ยวหมี่เป็นอย่างดี”
เย่ฮ่าวพยักหน้า ลูบเสี่ยวหมี่ในอ้อมแขนเบา ๆ
เสี่ยวหมี่แลบลิ้นอย่างสบายตัวมาก เห็นได้ชัดว่ามันก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของเย่ฮ่าวมากเช่นกัน
จ้าวไป๋อีพยักหน้า จากนั้นกลายเป็นแสงลอยมุ่งสู่ขอบฟ้า
หลังจ้าวไป๋อีจากไป อู๋เหมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ จึงเอ่ยปากอย่างอึกอัก “นั่น นั่น นั่นจ้าวไป๋อี ปรมาจารย์จ้าวหรือ?
พี่น้อง นายรู้จักเขาเมื่อไร?
นั่นคือบุคคลในตำนานของเมืองซานไห่เราเลยนะ”