ตอนที่ 246 นครเก่ากุยซวี

ตอนที่ 246 นครเก่ากุยซวี

เรือเหาะแล่นออกจากสำนักไท่อี เข้าสู่วันที่สามแล้ว

ทิวเขาสูญสลาย ไม้โบราณดับสูญสิ้น

ผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าราบเรียบยิ่งขึ้น ทว่ามิใช่ที่ราบธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน

กลับคล้ายกับว่าเคยมีมหาสิ่งมีชีวิตมหึมาร่วงหล่นจากเก้าสวรรค์ แรงกดทับหมื่นจั้งบดขยี้ผ่าน ลบล้างขุนเขาและสายน้ำที่ทอดยาวติดต่อกันจนราบเป็นหน้ากลอง

ผืนดินแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาแห่งความตาย ท้องธารแตกระแหงระเกะระกะ หญ้ารกร้างไร้ร่องรอย

นานทีปีหนจึงมีเสาศิลาครึ่งท่อนแทงทะลุผืนทุ่งรกร้าง โผล่พ้นออกมาภายนอก อักขระบนเสาถูกวายุกร้าวหมื่นบรรพกาลกัดกร่อนจนมลายสิ้นไปนานแล้ว

เฮยโต้วหมอบอยู่ริมกราบเรือเหาะ เงียบงันตลอดทาง แทบไม่มีความเคลื่อนไหว

ลู่ชิงเหอยกมือขึ้น ลูบไล้ศีรษะขนปุกปุยของมันแผ่วเบา

“ยังได้กลิ่นอายอะไรอีกหรือไม่”