ตอนที่ 147 สิ่งที่อาฉีจำได้ มิใช่ด่านหุบเหวเร้นลับ ทว่าคือนอกด่าน

ตอนที่ 147 สิ่งที่อาฉีจำได้ มิใช่ด่านหุบเหวเร้นลับ ทว่าคือนอกด่าน

ยามที่ลู่ชิงเหอรุดมาถึงยอดเขาควบคุมอสูร อาฉีก็ขีดเขียนบนพื้นจนยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว

วงกลมบิด ๆ เบี้ยว ๆ เก้าวง เรียงกันไม่เป็นระเบียบเลย ผู้อาวุโสสวี่มิได้ให้คนมาลบ ปล่อยรอจนกระทั่งนางมาถึง

เฮยโต้วเร็วกว่าลู่ชิงเหอ พอเข้าประตูก็วิ่งไปข้างกายอาฉี เอาปลายจมูกชนทักทายก่อน จากนั้นก้มมองพื้น “วาด?”

อาฉีส่งเสียงร้องแผ่วเบา กรงเล็บทาบลงบนวงกลมที่เจ็ด ตรงกลางวงมีรอยแยกสายหนึ่ง จากนั้นมันก็วาดออกไปนอกรอยแยก มิได้วาดเข้าไปในวง เป็นเส้นยาวสายหนึ่ง ที่ปลายเส้น เป็นรูปสัตว์ตัวเล็กกระจิริดตัวหนึ่ง

ผู้อาวุโสสวี่กล่าวว่า “มันเอาแต่วาดสิ่งนี้ตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่มีใครเข้าใจสักคน”

ลู่ชิงเหอย่อกายนั่งลง เก้าวง ย่อมนึกถึงศิลาจารึกเก้าเสวียนหยวนได้โดยง่าย วงที่เจ็ดมีรอยแตก นอกด่าน มีสัตว์ตัวหนึ่งหรือ?

“มิงค์หวนคืนสุญตาหรือ?”

อาฉีเงยหน้า แววตามีปฏิกิริยาชัดเจน มันวาดต่อ ด้านนอกของวงที่เจ็ด มิได้มีเพียงตัวเดียว ตัวที่สอง ตัวที่สาม ฝูงหนึ่ง จากนั้นก็วาดเงาทมิฬขนาดใหญ่สายหนึ่ง ห่อหุ้มสัตว์น้อยเหล่านั้นเอาไว้