ตอนที่ 132 หลังจากอาฉีฟื้นขึ้นมา ก็จำมีดตัดฟืนเล่มนั้นได้

ตอนที่ 132 หลังจากอาฉีฟื้นขึ้นมา ก็จำมีดตัดฟืนเล่มนั้นได้

สระสงบชีพจรไม่ได้กว้างใหญ่อย่างที่ลู่ชิงเหอจินตนาการไว้ มันตั้งอยู่ภายในท้องภูเขาของยอดเขาหลัก เป็นแอ่งน้ำสีเขียวมรกตขนาดสิบวา ผิวน้ำมีหมอกขาวจาง ๆ ลอยล่อง

คนทั้งสิบสองคนต่างจับจองคนละทิศทาง ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน

ก่อนลงสระ ผู้อาวุโสหลินกล่าวเพียงประโยคเดียว “น้ำนี้ไม่อาจช่วยพวกเจ้าทะลวงผ่าน และทางที่ดีที่สุดก็อย่าใช้มันทะลวงผ่าน จะกดปราณฟุ้งซ่านให้จมลงได้มากเท่าใด ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเอง”

ลู่ชิงเหอฟังเข้าใจแล้ว สถานที่แห่งนี้มิได้มีไว้เพื่อให้ตบะเพิ่มพูน หากแต่มีไว้เพื่อให้ปราณวิญญาณ “จมสงบ” นางกลับชอบใจเสียอีก

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้ ตบะของตนเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป แม้ทุกย่างก้าวจะมีที่มาที่ไป แต่เร็วก็คือเร็ว โดยเฉพาะหลังจากกลับมาจากแดนสุญตาวิญญาณ ขั้นเก้า ขั้นสิบ ขั้นสิบเอ็ด ล้วนใช้เวลาไม่นานเลย การมีโอกาสได้กดบดรากฐานลงไปอีกครั้งย่อมไม่มีข้อเสียอันใด

ลงสระในยามจื่อ