ตอนที่ 110 คราวนี้ ขั้นสิบเป็นนางที่ก้าวเข้าไปเอง

ตอนที่ 110 คราวนี้ ขั้นสิบเป็นนางที่ก้าวเข้าไปเอง

เมิ่งเฮ่อหนีออกไปไม่พ้น

หลังจากมหาค่ายกลพิทักษ์บรรพตพังทลายไปมุมหนึ่ง ประมุขก็ลงมือด้วยตนเอง แสงกระบี่สายหนึ่งทิ้งตัวลงมาจากยอดเขาหลัก ท้องฟ้าทั้งผืนราวกับสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ เมิ่งเฮ่อถูกสะกดกลับมายังประตูสำนักคาที่

ลู่ชิงเหอเพิ่งได้เห็นผู้บำเพ็ญแก่นทองคำลงมืออย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ไม่ได้มีวิชาลับเต็มฟ้าอย่างที่นางจินตนาการไว้ มีเพียงกระบี่เดียว ไกลยิ่งนัก เร็วยิ่งนัก จากนั้นเมิ่งเฮ่อก็ร่วงกระแทกลงมาจากกลางเวหา บันไดหินหน้าประตูสำนักแหลกละเอียดเป็นวงกว้าง

ทว่าเขากลับมิได้หมดสติไป ซ้ำยังหัวเราะลั่นหลังตกถึงพื้น หัวเราะได้อย่างประหลาดพิกล “ช้าไปแล้ว สายเกินไปเสียแล้ว”

ประมุขร่อนลงสู่พื้น “สิ่งใดช้าไป”

มุมปากของเมิ่งเฮ่อเต็มไปด้วยโลหิต ทว่าปราณทมิฬบนร่างกลับยิ่งมายิ่งเข้มข้น “คนของตระกูลลู่กลับมาแล้ว”

ประโยคนี้ทำให้ลู่ชิงเหอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มิใช่ “สัตว์พิทักษ์เขตแดน” มิใช่ “ถ้ำสวรรค์หมื่นวิญญาณ” แต่เป็น... ตระกูลลู่

เผยกวนหลานเอี้ยวตัวทันที บดบังร่างของนางไว้ครึ่งหนึ่ง ทว่าเมิ่งเฮ่อกลับมองเห็นแล้ว สายตาจับจ้องลงบนใบหน้าของลู่ชิงเหอ นิ่งค้างอยู่นาน จู่ ๆ ก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้น “เหมือน คล้ายจริง ๆ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น”

นิ้วมือของลู่ชิงเหอกำแน่นเข้าทีละน้อย ๆ “เจ้ารู้จักพ่อข้าหรือ”