ตอนที่ 94 ขั้นเก้า มิได้อาศัยเพียงโอสถเม็ดเดียวฝืนดันขึ้นไป

ตอนที่ 94 ขั้นเก้า มิได้อาศัยเพียงโอสถเม็ดเดียวฝืนดันขึ้นไป

วันที่เจ็ดในแดนสุญตาวิญญาณ เมืองโบราณพลันปรากฏ

สิ่งแรกที่เผยให้เห็นคือหอระฆัง ยามพลบค่ำ หอคอยสูงโปร่งแสงหลังหนึ่งค่อย ๆ ลอยเด่นขึ้นมาจากสายหมอกเบื้องไกล ติดตามมาด้วยกำแพงเมือง ถนนหนทาง และหลังคาบ้านเรือนที่ผุพัง เมืองโบราณทั้งเมืองที่หลับใหลมาเนิ่นนานมิทราบกี่ปี คล้ายแทรกตัวข้ามมาจากอีกฟากโลกหนึ่ง

ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างเริ่มมุ่งหน้าไปยังใจกลาง ลู่ชิงเหอก็ไปด้วยเช่นกัน มิใช่เพราะความกล้าหาญบังเกิดขึ้นกะทันหัน ทว่าตราประทับใบไม้ในมือของนางกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมืองโบราณเริ่มปรากฏ เฮยโต้วเองก็ผิดปกติไปอย่างยิ่ง มันไม่เที่ยวเสาะหาของกินไปทั่วอีกต่อไป เพียงหมอบอยู่บนไหล่ของนาง ใบหูตั้งชัน ทั้งยังจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งในตัวเมืองตาไม่กะพริบ

“เจ้ารู้จักด้านในหรือ” เฮยโต้วว่า “กลับ”

ลู่ชิงเหอชะงักฝีเท้า นี่คือคำที่มันเพิ่งเรียนรู้มาใหม่เมื่อเร็ว ๆ นี้ กลับหรือ กลับไปที่ใดเล่า

“เมื่อก่อนเจ้าเคยอยู่ด้านในหรือ” เฮยโต้วมิอาจอธิบาย ได้แต่อ่ยซ้ำ ๆ ว่า “กลับ”