กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 29 อาจารย์ให้ข้าไปแย่งของจากลิง
วันที่ห้าที่ลู่ชิงเหอย้ายเข้ามายังยอดเขาชีเย่า นางเริ่มคุ้นชินกับการถูกทุบตีเสียแล้ว
หากกล่าวให้ถูกต้อง คือทุกเช้าตรู่ต้องไปหาเผยกวนหลาน จากนั้นจึงถูกกิ่งไผ่ในมือของเขาไล่หวดตีตั้งแต่ไหล่เขาไปตลอดทางจนถึงหลังเขา วันแรกตกรอบไปแปดครา วันถัดมาหกครา วันที่สามยังคงเป็นหกครา พอถึงวันที่สี่ในที่สุดก็ลดเหลือสี่ครา ครั้นถึงยามเช้าของวันที่ห้า นางกลับใช้กระบี่สั้นตัดกิ่งไผ่ของเผยกวนหลานขาดไปท่อนหนึ่งได้จริง ๆ แม้จะยาวเพียงสองชุ่น ทว่ายามร่วงลงสู่พื้น ตัวนางเองกลับเป็นฝ่ายชะงักงันไปก่อน
ต่อเนื่องด้วยการถูกเผยกวนหลานถีบเปรี้ยงเดียวกระเด็นเข้าไปในพงหญ้าทันที
“โจมตีโดนแล้วก็หยุดรึ”
ลู่ชิงเหอตะเกียกตะกายออกมาจากกองหญ้า บนศีรษะยังมีใบไม้แห้งติดอยู่ใบหนึ่ง “ข้าดีใจไปวูบหนึ่งเจ้าค่ะ”
“ศัตรูที่แท้จริง จะรอให้เจ้าดีใจเสร็จสิ้นหรือ”
“ไม่เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้ายังจะดีใจอีกรึ”
ลู่ชิงเหอขบคิดอย่างจริงจัง “นี่เป็นคราแรกเจ้าค่ะ”