กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 16 ธรณีประตูแห่งประตูเซียน
จากหมู่บ้านชิงสือถึงอำเภอชิงหยา ไกลกว่าที่ลู่ชิงเหอคิดไว้มากนัก
ฟ้ายังมิทันสางพวกเขาก็ออกจากหมู่บ้านแล้ว ครั้นเดินถึงตัวตำบล ดวงตะวันก็ลอยสูงขึ้นมาก เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเจ็ดคนที่ต้องไปทดสอบรากวิญญาณ รวมกับผู้ใหญ่ที่มาส่ง ทั้งหมดมีสิบกว่าคน ผู้ใหญ่บ้านเฉินไหว้วานคนล่วงหน้าให้หารถเทียมล่อมาสองคัน บนกระดานรถปูฟางข้าวไว้ คันหนึ่งเบียดเสียดกันเจ็ดแปดคน คนที่เหลือต่างกองห่อสัมภาระไว้แทบเท้า
ลู่ชิงเหอนั่งรถเทียมล่อเป็นคราแรก แรกเริ่มยังรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง ทว่านั่งไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก้นกบก็กระแทกกระทั้นจนเจ็บระบม ผิวถนนในฤดูเหมันต์แข็งดั่งเหล็ก ล้อรถบดขยี้ผ่านหลุมบ่อ ทั้งคันรถจึงกระดอนกระเด้งขึ้น ๆ ลง ๆ สะเทือนจนปวดเมื่อยไปถึงรอยต่อกระดูก ลู่เฉิงอันนั่งอยู่ตรงข้ามนาง ยามเพิ่งออกจากตำบลยังคงตื่นเต้นเหลียวซ้ายแลขวา ผ่านไปไม่นานใบหน้าก็ซีดเผือด
“พี่สาว”
“หืม?”
“ยังต้องไปอีกนานหรือไม่”
“ไม่รู้”
“ข้าอยากอาเจียน”
ลู่ชิงเหอขยับไปด้านข้างทันที “เจ้าอย่าอาเจียนมาทางข้าเชียว”