กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 คืนนี้ทุกอย่างในร้านผมจ่ายเอง
ทางเดินกระจกพาดอยู่ระหว่างขุนเขาสองลูก สะพานโปร่งใสลอยคว้างอยู่กลางอากาศ หุบเขาเบื้องล่างลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ซ่งจือยืนอยู่ที่ทางเข้าแล้วก้มมองลงไปแวบหนึ่ง ผืนแก้วใต้ฝ่าเท้าใสสะอาดจนเหมือนกับไม่มีตัวตน แมกไม้และลำธารในหุบเขาถูกย่อส่วนกลายเป็นโมเดลจำลองที่ทอดตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ขาพลันอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว เธอจึงถอยหลังไปครึ่งก้าว
“สูงขนาดนี้เลย?”
ซือสือเหยี่ยนก้มหน้ามองปลายนิ้วที่ซีดขาวเล็กน้อยของเธอ “กลัวเหรอ?”
“ใคร ใครกลัวกัน…” ตอนที่ซ่งจือพูดคำนี้น้ำเสียงเบาหวิวลงไปอย่างเห็นได้ชัด