กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ทั้งตัวเปล่งประกาย
ตอนกินเสร็จก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว
ซืออันเซิงก้มมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง ก่อนจะวางไม้เสียบลง
“เอาละ ๆ ได้เวลาไปแล้ว เครื่องบินฉันออกสี่ทุ่มครึ่ง ขืนชักช้าอีกเดี๋ยวจะไม่ทันเอา”
ทั้งสี่คนลุกขึ้นไปจ่ายเงิน แล้วเดินเลียบถนนในมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าออกไปด้านนอก
พอเดินมาถึงทางเข้ารถไฟใต้ดิน ซืออันเซิงก็หยุดฝีเท้า เธอกดคันชักกระเป๋าเดินทางลง แล้วหันกลับมามองทั้งสามคนด้วยสีหน้าราวกับกำลังสั่งเสีย
“ชิงอิน คาบเรียนวันพุธช่วยเช็กชื่อแทนฉันทีนะ ยังไงอาจารย์ก็จำหน้าคนไม่ค่อยได้อยู่แล้ว”
“บอกไปว่าฉันไปหาหมอฟัน”
หลินชิงอินพยักหน้า “รู้แล้ว เธอจะกลับมากี่โมง?”
“ถึงแล้วคงจะราว ๆ ห้าทุ่มกว่า”