กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 มีคนบังคับให้ฉันใช้เงิน
ซ่งจือจ้องมองเขาเขม็ง รูม่านตาขยายกว้างโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสั้นและถี่รัว
ในหัวเริ่มฉายภาพอีกครั้ง
โคมไฟตั้งพื้นโคมนั้น
เก้าอี้เหล็กตัวนั้น
สัมผัสของเทปกาวที่พันธนาการ
ความรู้สึกเย็นวาบก่อนจะร้อนผ่าวตอนที่คมมีดกรีดผ่านผิวหนัง
เสียงเขาก้มหน้าจดบันทึกข้อมูล เสียงปลายปากกาที่ฝนลงบนกระดาษอย่างแผ่วเบา
กรอบข้อความของเสี่ยวซื่อกะพริบถี่รัวอยู่ที่ขอบสายตาของเธอ:
«โฮสต์ ควบคุมสีหน้าหน่อย! รูม่านตาคุณขยายกว้าง อัตราการหายใจสูงเกินไป คุณจ้องเขาเกินสิบวินาทีแล้วนะ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะสังเกตเห็นความผิดปกติเข้า!»