กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ฝีมือการแสดงของฉันพอใช้ได้ไหมล่ะ?
จางอวี่หว่านเลี้ยวรถเข้าสู่ตรอกสายหนึ่ง แล้วจอดลงหน้าร้านอาหารแผงลอยที่หน้าร้านไม่ได้ใหญ่โต ทว่าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน
โต๊ะเก้าอี้พลาสติกตั้งเรียงรายเป็นแถว ป้ายไฟตัวอักษรสีเหลืองบนพื้นแดงแขวนอยู่ด้านบน เถ้าแก่กำลังสะบัดกระทะ แสงอัคคีพวยพุ่งขึ้นสูงลิ่ว
ซ่งจือประหลาดใจเล็กน้อย “พี่หว่าน ที่แท้พี่อยากมากินแบบนี้เหรอ?”
“ทำไม ดูถูกร้านอาหารแผงลอยเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ หนูคิดว่าพี่จะไปที่ที่หรูหราประณีตเป็นพิเศษพวกนั้นเสียอีก”
จางอวี่หว่านลากเก้าอี้พลาสติกตัวหนึ่งมานั่งลงแล้ว ตะโกนบอกเถ้าแก่คำหนึ่ง “เอาเหมือนเดิม”
“ของประณีตหรูหรากินบ่อย ๆ แล้วมันเลี่ยน ที่แบบนี้นี่แหละถึงจะสบายใจ”