กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนกินข้าว ทั้งสองคนก็กินไปคุยไป
เจียงหว่านมองกู้เสวียนหลิง
“ต่อไปคุณจะมีรูปลักษณ์แบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”
ครั้งนี้กู้เสวียนหลิงมาที่โลกย่อยแห่งนี้ด้วยรูปลักษณ์เดิมของเขา ทันทีที่เธอเห็นเขา เธอก็จำเขาได้ในทันที
กู้เสวียนหลิงมองเธอพร้อมรอยยิ้ม
“เป็นอะไรไป? ฉันมีรูปลักษณ์แบบนี้ไม่ดีเหรอ? จำง่ายจะตาย”
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขายังไม่มีความทรงจำ รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนแปลงไปนับพันนับหมื่นแบบ ต่อให้เจียงหว่านพบเขา เธอก็จำเขาไม่ได้
ตอนนี้ดีจะตาย เขาใช้รูปลักษณ์ของตัวเอง ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลว่าเจียงหว่านจะหาเขาไม่พบอีกแล้ว
เจียงหว่านพยักหน้าด้วยรอยยิ้มทะเล้น
“ดีอยู่แล้ว แบบนี้ฉันก็มองแวบเดียวก็จำคุณได้เลย”