กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากใช้เวลาอยู่กับเสวียนหลิงหลายวัน เจียงหว่านก็เริ่มการเดินทางทะลุมิติของเธออีกครั้ง
แสงขาววาบผ่านไป เจียงหว่านลืมตาขึ้นและพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ริมลำธารสายหนึ่ง ขากางเกงถูกพับขึ้นถึงหัวเข่า สายน้ำใสเย็นมองเห็นก้นลำธารได้อย่างชัดเจน ส่วนในมือของเจียงหว่านกำลังถือเสื้อผ้าที่มีน้ำหยดอยู่
แค่เห็นก็รู้แล้วว่า ตอนนี้เธอกำลังซักผ้าอยู่
เจียงหว่านนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะซักเสื้อผ้าในมือต่อ
ตอนนี้เป็นปี 1990 เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อว่าหมู่บ้านซินหลี่
หมู่บ้านแห่งนี้ค่อนข้างห่างไกล ยังไม่มีน้ำประปาใช้ แม้ที่บ้านจะมีบ่อน้ำ แต่โดยทั่วไปแล้วคนในหมู่บ้านมักชอบมาซักผ้าที่ริมแม่น้ำ