กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเกิดเรื่องเช่นนี้ เจียงหว่านก็ไม่กล้ามองเผยสิงเจี่ยนอีกเลย นางรู้สึกกระดากอายเป็นพิเศษ ราวกับว่าตนเองเอาแต่ขายหน้าต่อหน้าเขาอยู่เรื่อย
ตัวนางที่ปกติฉลาดเฉลียวหายไปไหนกัน
เมื่อไม่มีอะไรทำ เจียงหว่านจึงคอยคำนวณเวลาอยู่ตลอด กระทั่งผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม รถม้าก็หยุดลง
เจียงหว่านวางมือบนมือของเผยสิงเจี่ยนแล้วลงจากรถม้า ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ที่นี่มีรถม้าจอดอยู่ราวสิบคันแล้ว
“คนเยอะไม่น้อยเลย วันนี้เป็นวันสำคัญอะไรหรือ”
ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน เจียงหว่านก็เคยเห็นผู้คนจำนวนมากไปไหว้พระขอยันต์คุ้มครอง แต่คนส่วนหนึ่งนั้นไปยังสถานที่ท่องเที่ยวอยู่แล้ว พวกเขาปีนเขาชมทิวทัศน์ไปพลาง ไหว้พระศากยมุนีไปพลาง คนจึงต้องเยอะเป็นธรรมดา
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกันนี่ ไม่ใช่ช่วงเทศกาลหรือวันสำคัญเสียหน่อย ใครจะอยากมาที่นี่กัน ว่างมากจนไม่มีอะไรทำหรือ
เผยสิงเจี่ยนกวาดตามองรอบหนึ่ง “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่วัดแห่งนี้อยู่เชิงเมืองราชา รอบ ๆ ยังมีหมู่บ้านใหญ่อยู่อีกหลายแห่ง ปกติจึงมีผู้คนมามาก”
“โอ้!”
เจียงหว่านพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ไม่น่าแปลกใจที่ตรงนั้นยังมีคนมาตั้งแผงขายของ ที่แท้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้า”