กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คุณแม่เสิ่นตื่นขึ้นมาแล้วตอนนี้ กำลังช้า ๆ คุยกับสามีไปพลางกินอาหารเช้าของตัวเองไปพลาง
คุณพ่อเสิ่นนับตั้งแต่ลูกชายคนโตเข้าบริษัทและดูแลงานได้เองเต็มตัว ก็วางมือจากอำนาจอย่างรวดเร็ว
ก็แค่ครั้งคราวเท่านั้นที่จะแวะไปดูที่บริษัท ตอนนี้ส่วนใหญ่ใช้เวลากับเพื่อนสนิทสองสามคน จะตกปลา จะไปเล่นกอล์ฟ หรือไม่ก็อยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เสิ่น
ที่บ้านก็ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเรื่องห้ามพูดตอนกินข้าวห้ามคุยตอนนอน
“เอ๊ะ สามี รู้ไหมว่าลูกคนรองครั้งนี้กลับมาจะอยู่ได้นานแค่ไหน ว่าแต่ฉันพาเขาไปเจอสาว ๆ สักสองสามคนช่วงนี้ดีไหม”
คุณพ่อเสิ่นส่ายหัวอยู่ข้าง ๆ “ก็บอกอยู่ว่า ลูกยังไม่ถึงสามสิบเลย ที่บ้านก็ไม่ใช่ไม่มีหลาน รีบร้อนขนาดนั้นไปทำไม อาชีพของเขายิ่งอยู่ในสถานะโสดต่างหากถึงจะได้เปรียบ”
คุณพ่อเสิ่นเป็นคนเปิดกว้างมาก ลูกชายเพิ่งยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น ลูกชายบ้านเพื่อนเขาอายุสามสิบกว่าแล้วยังไม่หาเลย เขาคิดว่าอายุแค่นี้ของลูกก็ยังไม่เป็นไร ปล่อยตามธรรมชาติไปก็แล้วกัน
อีกอย่างที่บ้านก็มีหลานชายสามคนอยู่แล้ว หลานคนโตก็ยังดี ถ้าจะมีหลานแบบหลานคนที่สองอีกคน งั้นก็ขอให้แต่งงานช้ากว่านี้หน่อยเถอะ รอเลี้ยงตัวนี้ที่บ้านให้โตก่อน ไม่งั้นหัวใจเขาคงรับไม่ไหว