เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันทีที่เจียงหว่านกลับมาถึงมิติเก็บของ เธอยังนอนบนเตียงใหญ่แสนสบายไม่ถึงสิบนาที เสี่ยวหลิงตังก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ก่อนส่งเจียงหว่านออกไปทันที
“หว่านหว่าน มีภารกิจด่วน ร้อนยิ่งกว่าร้อน เธอไปก่อน เดี๋ยวผมตามไป”
เจียงหว่านยังฟังไม่ทันเข้าใจทั้งหมด แสงขาววาบขึ้นครั้งหนึ่ง สภาพแวดล้อมรอบตัวเธอก็เปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อเจียงหว่านได้สติ สิ่งแรกที่เธอได้ยินคือเสียงร้องไห้จากด้านข้าง และยังเป็นเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กอีกด้วย
นี่คือลูกสาววัยสองขวบของเจียงหว่าน เจียงซินเหอ!
เมื่อครู่นี้เธอเป็นลมเพราะภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจนศีรษะกระแทกมุมโต๊ะ เลือดไหลออกมามากมาย ตอนนี้ในบ้านมีเพียงแม่ลูกสองคนเท่านั้น เด็กหญิงตัวน้อยเห็นแม่ไม่ขยับก็หวาดกลัวจนร้องไห้หน้ามอมแมมราวกับลูกแมว ลากมือเธอพลางร้องเรียกไม่หยุด
“แม่ แม่ ตื่นสิ แม่”
เจียงหว่านลืมตาขึ้น รีบยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากตนเอง พอรู้สึกดีขึ้นมากแล้วจึงดึงเด็กหญิงตัวน้อยข้างกายเข้ามากอดและปลอบเสียงเบา
“เด็กดี ไม่ต้องกลัว แม่ไม่เป็นไร”
เจียงซินเหอร้องไห้จนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ เหงื่อท่วมศีรษะ หอบจนแทบหายใจไม่ทัน พอเห็นแม่ตื่นขึ้นก็รีบโผเข้าหาอ้อมกอดของแม่ แล้วร้องเรียกด้วยเสียงแหบแห้งว่า “แม่”