เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แม่เจียงก็คือหลิวโหรวเอ๋อร์ เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นว่าตนอยู่ในห้องแปลกตา อีกทั้งยังรู้สึกไม่สบายไปทั่วร่าง นางก็ตกใจจนรีบกอดผ้าห่ม ขดตัวเป็นก้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เพียงขยับร่างกายก็รู้สึกปวดระบมไปหมด หลิวโหรวเอ๋อร์ย่อมรู้ว่าตนเองประสบกับสิ่งใดมา ขอบตาของนางแดงก่ำ น้ำตาจึงไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
คนที่อยู่นอกฉากกั้นได้ยินเสียง จึงค่อย ๆ เดินเข้ามา
หญิงที่อยู่กับเขาเมื่อคืนวานนี้ หานมู่ชวนสืบเรื่องจนกระจ่างแล้ว พูดตามตรง หลังจากเห็นผลการสืบ หานมู่ชวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขารู้ว่านางมิใช่หญิงพรหมจรรย์ จึงคิดว่านางมีสามีอยู่ที่บ้าน และเพราะตนรังแกนาง จึงทำให้นางลำบากใจ
ตอนนี้ดีแล้ว เมื่อสืบจนกระจ่าง เขาก็ไม่รู้สึกผิดอีกต่อไป และยังคิดด้วยว่าจะทำอย่างไรจึงจะพานางกลับไปแต่งงานที่บ้านได้
แม่ม่ายก็แม่ม่ายสิ จะเป็นอะไรไป? เขาเองก็เป็นพ่อม่ายที่ภรรยาเสียชีวิตแล้วเหมือนกัน ช่างเหมาะสมกันพอดี
เขาอายุมากถึงเพียงนี้ หากให้เขาแต่งกับเด็กสาวอายุสิบกว่าปี เขาก็ลงมือไม่ลงจริง ๆ อายุขนาดนี้เป็นลูกของเขาได้แล้ว
หากเด็กในท้องภรรยาของเขาเมื่อครั้งนั้นรอดมาได้ ตอนนี้ก็คงอายุสิบกว่าปีแล้ว
เดิมทีหานมู่ชวนคิดว่า ชาตินี้ทั้งชาติเขาไม่อยากแต่งภรรยาแล้ว ตั้งใจจะใช้ชีวิตเพียงลำพังไปตลอด