กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงจู๋มองน้องชายและน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า พลางเอ่ยชวนทุกคนให้คีบอาหารกินอย่างกระตือรือร้น
“มา กินกันให้มากหน่อย พี่เขยของพวกเจ้ายังต้องกลับหลังเลิกงานตอนค่ำ วันนี้มื้อกลางวันมีแค่พวกเรา เดินทางกันมาตั้งนาน ระหว่างทางคงกินไม่อิ่มกันสินะ ตอนนี้ถึงบ้านแล้ว ก็กินกันให้มากหน่อย มาถึงบ้านพี่แล้วก็ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจ รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วก็พักผ่อนให้ดี พวกเจ้าพักจนเต็มที่แล้ว พรุ่งนี้พี่จะพาออกไปเที่ยวชมรอบเมืองให้ดี”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวซีก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้ตอนเดินทางเข้าเมืองหลวง เขานั่งอยู่ด้านนอกรถม้า จึงรู้ดีว่าบนถนนแห่งนี้คึกคักเพียงใด
“ดีเลย ดีเลย พี่สาม พวกเราจะรอ พี่ต้องรักษาคำพูดด้วย”
“แน่นอน” สำหรับน้องชายแท้ ๆ ของตน เจียงจู๋ยังคงมีท่าทีอ่อนโยนเป็นอย่างมาก