กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหว่านเห็นเซียวเยี่ยนฉือไม่พูดอะไรอยู่นาน สีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงไปมาอย่างยากจะคาดเดา จึงยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขา
“นี่ นี่ ได้สติกลับมาแล้ว”
“หา?”
เซียวเยี่ยนฉือกะพริบตาปริบ ๆ
“เมื่อกี้เจ้าพูดอะไร?”
เจียงหว่านกลั้นท่าทางกลอกตาเอาไว้
“ไม่มีอะไร แค่จะถามว่าเจ้าหิวหรือยัง พักผ่อนให้ดีเสียก่อน ข้าจะไปดูว่าอาหารเสร็จหรือยัง ถ้าเสร็จแล้วข้าจะยกมาให้”
เดิมทีเจียงหว่านอยากถามว่าเขาชื่ออะไร แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตระกูลร่ำรวยเช่นนี้มีกฎเกณฑ์มากมาย บางคนยามอยู่นอกบ้านก็ปิดบังชื่อแซ่ของตน นางถามตรง ๆ เช่นนั้นเมื่อครู่นี้จึงดูไม่เหมาะสม คำพูดที่จวนจะหลุดออกจากปากจึงถูกกลืนกลับลงไป
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ช่วยชีวิตเขาแล้วได้รับค่าตอบแทน จากนั้นพวกเราก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก